لف) کلیات :
ماده 1: نماسازی برای تمام سطوح اصلی و فرعی ساختمان، باتوجه به هویت منطقه ای و بومی اجباریست.
ماده 2: صدور پايانكار بعد از اتمام عمليات ساختماني اعم از قسمت هاي داخلي وكليه نماهاي ساختمان امكان پذير ميباشد.
ماده 3: کلیه نماهای اصلی هر ساختمان، بایستی از الگوی واحد پيروي كند.
نکات کلیدی و مهم در طراحی معماری مطابق با ضوابط شهرداری و مبحث چهارم مقررات ملی ساختمان به شرح ذیل می باشد:
طراحی معماری سبز یا معماری پایدار
حفاظت از انرژی واستفادۀ پایدار از آن پیشرفت های عظیم تکنولوژیِ استخراج نفت و سایر ذخایر زیرزمینی، استفاده هر چه بیشتر این منابع تجدید ناپذیر را فراهم آورده است لذا طراحی ساختمان ها باید به گونه ای باشد که مصرف سوخت فسیلی را به حداقل برساند. همچنین توجه به این مسئله که منابع بهره برداری شده در سامانه های توسعه در کجا استفاده می شوند و چگونگی پایدار نگهداشتن آنها و استفاده از منابعی که امکان جایگزینی سریعتری دارند بسیار مهم است. به عنوان مثال از چوب درختانی باید استفاده شودکه سریع تر رشد کرده و می توانند جایگزین شوند.
درک محیط طراحی ساختمان باید به گونه ای باشدکه استفاده از توانایی های محیط و منابع انرژیِ محلی امکان پذیر گردد.اگر ما به امکانات محیطی که درآن هستیم آگاه باشیم می توانیم از صدمه زدن به آنها جلوگیری کنیم.همچنین درک محیط باعث مشخص شدن مراحل طراحی از جمله جهت قرارگیری نسبت به خورشید و چگونگی قرارگیری ساختمان در سایت و حفظ محیط پیرامون و دسترسی سیستم نقلیه و پیاده می گردد. شکل و نحوه استقرار ساختمان و محل قرارگیری فضاهای داخلی می تواند موجب ارتقاء سطح آسایش درون ساختمان شود.
معماری سبز یا معماری پایدار
هر ساختمان باید به گونه ای طراحی و ساخته شود که نیاز آن به سوخت فسیلی به حداقل ممکن برسد.
ضرورت پذیرفتن این اصل در عصرهای گذشته بدون هیچ شک و تردیدی با توجه به نحوه ساخت و سازها غیر قابل انکار می باشد و شاید تنها به سبب تنوع بسیار زیاد مصالح و فن آوری های جدید در دوران معاصر چنین اصلی در ساختمان ها به دست فراموشی سپرده شده است و این بار با استفاده از مصالح گوناگون ویا با ترکیب های مختلفی از آنها، ساختمان ها، محیط را با توجه به نیاز های کاربران تغییر میدهند
اشاره به نظریه مجتمع زیستی نیز خالی از لطف نمی باشد، که از فراهم آوردن سر پناهی برای درامانماندن در برابر سرما و یا ایجاد فضایی خنک برای سکونت افراد سرچشمه می گیرد ، به این دلیل و همچنین وجود عوامل دیگر مردمان ساختمانهای خود را به خاطر مزایای متقابل فراوان در کنار یکدیگر بنا می کردند
ساختمان هایی که در تعامل با اقلیم محلی و در تلاش برای کاهش وابستگی به سوخت فسیلی ساخته می شوند ، نسبت به آپارتمانهای عادی امروزی ، حامل تجربیاتی منفرد و مجزا بوده و در نتیجه ، به عنوان تلاشهای نیمه کاره برای خلـق مــعـــماری سبــز مطــرح می شوند. بسیاری از این تجربیات نیز بیشتر حاصل کار و تلاش انفرادی بوده؛ و بنابراین روشن است به عنوان اصلی پایدار در طراحی ها و ساخت و سازهای جامعه امروز لحاظ نمی گردد.
ساختمان ها باید به گونه ای طراحی شوند که قادر به استفاده از اقلیم و منابع انرژی محلی باشند . شکل و نحوه استقرار ساختمان و محل قرار گیری فضاهای داخلی آن می توانند به گــونــه ای باشد که موجب ارتقاع سطح آسایش درون ساختمان گردد و در عین حال از طریق عایق بندی صحیح سازه ، موجبات کاهش مصرف سوخت فسیلی پدید آید. این دو فرآیند مذکور ناگزیر دارای هم پوشانی و نقاط مشترک فراوان می باشند
پیش از گسترش همه جانبه مصرف سوخت فسیلی ، چوب منبع اصلی انرژی به حساب می آمد که هنوز هم حدود ۱۵ درصد از انرژی امروز را نیز تأمین می کند. هنگامی که چوب کمیاب و نایاب شد برای بسیاری از مردم امری طبیعی بود که در راستای کاهش نیاز به چوب ، برای تولید گرما از گرمای خورشید کمک بگیرند . شهرهای یونانی همچون «پیرنه» مکان شهر را به گونه ای تغییر دادند که از ورود سیل به شهر جلوگیری شود ، و شبکه ای مستطیل شکل با خیابانهای شرقی ـ غربی را احداث نمودند که به ساختمان ها اجازه جهت گیری به سمت جنوب و استفاده از نور مطلوب خورشید را می داد.
طراحی معماری سبز یا معماری پایدار
رومی ها نیز پیروی از اصول طراحی خورشیدی را با آموختن از تجربیات یونان ادامه دادند ؛ اما آنها پنجره های شفاف که اختراع قرن اول پس از میلاد بود را نیز برای افزایش گرمای بدست آمده بکار گرفتند، با افزایش کمبود چوب به عنوان سوخت ، استفاده از نمای رو به جنوب در ساخت منازل ثروتــمـنـدان و هـمـچنین حمامهای عـمومی شهـر نیز مـتـداول شــد .
سنت طراحی با توجه به اقـلـیـم بـرای ایجاد آسایش درون ساختمان به قوانین گرمایش محدود نمی شد بلکه در بسیاری از اقـلـیــم ها معماران ملزم به طـراحـی فـضایی خنک برای پدید آوردن شرایطی مطلوب در داخل ساختمان بود . راه حل معــمول درعـصـر حاضر ، یعنیاستفاده از سیستم های تهویه مطبوع هوا ، تنها فرآیندی ناکار آمد در تقابل با اقلیم به شمار می رود و در عین حال همراه با مصرف زیاد انرژی می باشد ، که حتی به هنگام ارزانی و فراوانی انرژی به دلیل آلودگی حاصل از آن امری اشتباه بشمار می آید
هر ساختمان باید به گونهای طراحی شود که استفاده از منابع جدید را به حداقل برساند و در پایان عمر مفید خود ، منبعی برای ایجاد سازه های دیگر بوجود بیاورد .
گر چه جهت گیری این اصل ، همچون سایر اصول اشاره شده به سوی ساختمانهای جدید است ، ولی باید یادآور شد که اغلب منابع موجود در جهان در محیط مصنوع فعلی بکارگرفته شده اند و ترمیم و ارتقاء وضعیت ساختمانهای فعلی برای کاهش اثرات زیست محیطی ، امری است که از اهمیتی برابر با خلق سازه های جدید برخوردار است . این نکته را نیز باید مورد توجه قرار داد که تعداد منابع کافی برای خلق محیط های مصنوع در جهان وجود ندارند که بتوان برای بازسازی هر نسل از ساختمان ها، مقداری جدید از آنها را مورد استفاده قرار داد .
این استفاده مجدد میتواند در مسیر استفاده از مصالح بازیافت شده یا فضاهای بازیافت شده شکل بگیرد، بازیافت ساختمان ها و عناصر درون آنها بخشی از تاریخ معماری است . صومعه سانتا الباس که در سالهای ۱۰۷۷ و ۱۱۱۵ میلادی بازسازی گردیده ، از آجرهای خرابه های یک ساختمان رومی در نزدیکی خود استفاده نمود. چارچوب های چوبی که در قرون وسطی به کار گرفته شدند ،قطعاتی چوبی بودند که بریده و در کارگاه نجاری به یکدیگر وصل شده و کد گذاری می شدند و آنگاه از هم جدا شده و به ساختمان ها انتقال داده می شدند. استفاده از این روش بدین معنی بود که در صورت لزوم می توان بخشهایی از ساختمان قرون وسطایی را جا به جا نموده ؛
حتی امروزه نیز می توان آنها را به مکانی دیگر منتقل کرد . گاهی اوقات کل سازه ساختمان به منظور بنا کردن ساختمانی جدید جابجا می گردید. برای مثال در هنگام ساخت موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن، به ساختمان قبلی موجود در سایت دیگر نیازی نبود و در سال ۱۸۶۵ پیشنهاد واگذاری این ساختمان فلزی به مسئولان محلی شمال ، شرق و جنوب لندن با هدف برپایی یک موزه محلی در مکانی جدید ارائه گردید. مسئولان شرق لندن این پیشنهاد را پذیرفتند و ساختمان این موزه محلی در ۱۸۷۲ تکمیل گردید که امروزه این مکان به موزه کودکان بدل گردیده است.
در اغلب مواردی که دسترسی به منابع جدید به حداقل می رسد روش هایی کشف می شوند که با آن ها می توان ساختمان هایی که برای یک منظور ساخته شده اند برای مقاصد دیگر استفاده شوند، با این حال بعضی تغییرات ضروری می توانند باعث تغییر شکل اصلی سازه یا ساختمان شود. این موضوع برای کسانی که علاقمند به حفاظت و نگهداری دائمی از ساختمان ها هستند یک فاجعه به حساب می آید و این سوال در ذهن نقش می بندد که آیا یک ساختمان به این علت که زمانی دارای کاربری ارزشمندی بوده است باید همواره بدون تغییر باقی بماند یا باید برای حفظ بازدهی و کارایی تغییرات الزامی را در آن انجام داد؟
یک فرآیند سبز ممکن است در بررسی این موضوع قضاوت را تنها براساس منابع موجود ممکن بداند. اگر منابع مورد نیاز برای تغییر یک ساختمان کمتر از منابع مورد نیاز برای تخریب و بازسازی آن باشد باید از این تغییرات استقبال نمود. با این وجود این موضوع باعث عدم احترام و بزرگداشت اهمیت تاریخی سازه نمی شود. به علاوه ممکن است این سازه ها دارای ارزش دیگری نیز باشند که توجه به آن ها الزامی است. این مشکلات در تغییر ساختمان های موجود به منظور آماده ساختن آن ها برای هماهنگی با نیازهای جدید بخصوص در مورد بهبود وضعیت ساختمان از لحاظ عملکرد و کارایی که ممکن است به تغییر ظاهر آن منجر شود با تناقض و تضادهای بیشتری آشکار می شود.
معماری سبز یا معماری پایدار
تغییر در بعضی از ساختمان های قدیمی برای کاربردی های جدید می تواند هزینه ها و مشکلات خاصی را با خود همراه داشته باشد. با این حال مزایای حاصل از استفاده مجدد از این ساختمان های بزرگ در کنار یکدیگر و درون یک محیط شهری می تواند بر این مشکلات و هزینه ها غلبه نماید. نوسازی ساختمان ها ی موجود در شهرهای بزرگ و کوچک همچنین می تواند موجب حفاظت از منابع مورد استفاده جهت تخریب و بازسازی ساختمان و بدین ترتیب جلوگیری از تخریب جامعه شود.
معماری سبز به تمامی افرادی که از ساختمان استفاده می کنند احترام می گذارد.
به نظر می رسد که این اصل ارتباط اندکی با آلودگی ناشی از تغییرات اقلیم جهانی و تخریب لایه ازن داشته باشد . اما فرآیند سبز از معماری که شامل احترام برای تمامی منابع مشترک در ساخت یک ساختمان کامل هستند انسان را از این مجموعه خارج نمی نماید. تمام ساختمان ها توسط انسان ها ساخته می شوند اما در بعضی از سازه ها حقیقت حضور انسان محترم شمرده می شود، در حالی که در برخی دیگر تلاش برای رد ابعاد انسانی در فرآیند ساخت مشاهده می شود.
طراحی معماری سبز یا معماری پایدار
در ژاپن تعدادی روبوت نقش انسان را در ایجاد و طراحی ساختمان ها بر عهده گرفته اند، اما برای یک روبوت کارآیی مؤثر در مورد پروژه ، شامل اجرای یک وظـیـفـه خـاص مــی باشد که می تواند آن را به دفعات تکرار کرد. اما در مقیاسی متفاوت یک انسان به عنوان معمار همچنان می تواند بر مهارت خود بر انجام تعداد بسیاری از کارهای نامرتبط اعتماد کند.
احترام بیشتر به نیازهای انسانی و نیروی کار، می تواند در دو مسیر مجزا مورد تجربه قرار گیرد. برای یک ساختمان ساز حرفه ای توجه به این نکـته ضرورت دارد که ایمنی و سلامت مصالح و فرآیند های شکل دهنده ساختمان به همان میزان که برای کارگران و یا استفاده کنندگان آن مهم است برای کل جامعه بشری نیز از اهـمـیت بـســزایی بـرخوردار می باشد. معماران به تدریج از وجود سم های مختلف در سایت های ساختمانی آگاه شده اند و به تازگی استفاده از مواد عایـق دارای انواع CFC و یا استفاده از سایر مصالح خطرناک در ساختمان ممنوع شده است.
شکل دیگر مشارکت انسانی که نیازمند توجه است، اشتراک و دخالت مثبت کاربران در فرآیند طراحی و ساخت است، که چنانچه به طور موثر بکار گرفته نشود یک منبع کارا و مفید به هدر رفته است. تعداد زیادی از ساختمان ها از این انرژی بهره برده اند و نتایج
حاصل از آن نیز موجب رضایت در خلـق ساختمان های بزرگ شده است
هر ساختمان باید زمین را به گونه ای آرام و سبک لمس کند.
معمار استرالیایی گلن مورکات این جمله عجیب را بیان می کند که: ساختمان باید زمین را به گونه ای آرام و سبک لمس کند.
این گفته یک ویژگی از تعامل میان ساختمان و سایت آن را در خود دارد که برای فرآیند سبز امری ضروری است و البته دارای ویژگی های گسترده تری نیز می باشد. ساختمانی که انرژی را حریصانه مصرف می کند آلودگی تولید می کند و با مصرف کنندگان و کاربران خویش بیگانه است در نتیجه هرگز زمین را به گونه ای آرام و سبک لمس نمی کند.
تفسیری صریح تر از این گفته چنین است که نـمی توان هر ساختمان را از درون سایت ساخته شده در آن خارج نمود و شرایط قبل از ایجاد ساختمان را دوباره در سایت احیا کرد. این نوع ارتباط با سایت در سکونتگاههای سنتی اعراب بادیه نشین دیده می شود؛ سبکی و آرامش موجود در میان آن ها در لمس زمین فقط در جابجایی خانه ایشان نهفته نبود، بلکه شامل مصالح مورد استفاده ایشان و دارایی هایی که با خود حمل می کردند نیز می گردید.
سیاه چادر اعراب بادیه نشین از پشم بزها ، گوسفندان و شتران ایشان تولید می شد، هنگامی که این چادر ها برپا می گردید با ایجاد سطح مقطع بسیار کارا از لحاظ ایرودینامیکی از تخریب آن در بادهای شدید جلوگیری می شد؛ چادر با طنابهای بلند در جای خود نگهداری و تیرهای چوبی بسیار اندکی در آن بکار گرفته می شد چرا که چوب در صحرا منبعی بسیار کمیاب بحساب می آمد.
در حالی که در جوامع شهری، زندگی بومی و سنتی خود را برای یکجا نشینی ترک کرده اند و معماران وارد عرصه طراحی شده اند، هنوز نیز برای ایجاد نمایشگاههای مختلف و دیگر فعالیت های فرهنگی نیازی مستمر به سازه های موقت وجود دارد. این قبیل سازه ها اغلب، شکل چادر بادیه نشینان را بخود می گیرد . طراحی صورت گرفته توسط معماران هلندی برای فستیوال ۸۶ در سونسبیک ، این سازه برای حفاظت از مجسمه های شکستنی واقع در خارج ساختمان طراحی شده بود و به علاوه بادی به گونه ای طراحی می شد که به چشم نیاید.
معماری سبز یا معماری پایدار
دراین سازه از چهارنوع مصالح یعنی بتن پیش ساخته برای پی ها ، شیشه های شفاف برای دیوارها و سقف فولاد برای خرپاها و اتصالات و سیلیکون رزینی برای اتصال صفحات شیشه به یکدیگر استفاده شد. باله های شیشه ای نیز به دیوارهای شیشه ای چسبانده شده بودند تا صلبیت بیشتری را ایجاد کند و همچنین مکانی را برای اتصال خرپاهای فلزی سبک حامل سقف شیشه ای فراهم نماید. کف ساختمان زمین عادی بود و برای جلوگیری از گل شدن فقط با چوب پوشانده شده بود.
پس از پایان فستیوال این ساختمان دوباره از یکدیگر جدا گردید و پی آن نیز از محل خارج و خاک برداشته شده به جای خود بازگردانیده شد؛ بدین ترتیب زمین سایت بدون هیچ تغییری به وضعیت پیش از برگزاری فستیوال بازگشت. این ساختمان را می توان برای استفاده در هر نمایشگاه یا فستیوال دیگر به کار گرفت و یا اعضای آن را می توان درهر سازه دیگر مورد استفاده قرار داد.
تمامی اصول سبز، نیازمند مشارکت در روندی کل گرا برای ساخت محیط مصنوع هستند.
یافتن ساختمان هایی که تمام اصول معماری سبز را خود داشته باشند کار ساده ای نیست. چرا که معماری سبز هنوز بطور کامل شناخته نشده است. یک معماری سبز باید بیش از یک ساختمان منفرد قطعه خود را شامل شود و باید شامل یک شکل پایدار از محیط شهری باشد. شهر، موجودی فراتر از مجموعه ساختمان هاست؛ در حقیقت آن را می توان بصورت مجموعه ای از سامانه های در حال تعامل دید – سامانه هایی برای زیستن و تفریح – که بصورت شکل های ساخته شده دارای کالبد می باشند و با نگاهـی دقـیـق بـه ایـن سامانه ها اســت کـــه مـی تـوانیـــم چهــــره شهـــر آیــنده را تـرسـیـم نـمایـیـم.
معماری سبز یا معماری پایدار
https://pickcad.com
یکی از مواردی که امروزه اهمیت بسیاری پیدا کرده است مبحث معماری پایدار می باشد و با توجه به اینکه ازدیاد جمعیت و افزایش کلان شهرها باعث شده است تا در حال حاضر سه چهارم انرژی جهان در شهرها مصرف گردد و به تبع آن شهرها و ساکنان آن عامل ایجاد بیشترین حجم آلودگی جهان صنعتی باشند، چرا که انسان در جهان صنعتی از تمام تکنولوژی های موجود برای سرمایش، گرمایش و تأمین معاش خود استفاده می کند و در این بین سوخت های فسیلی و انرژی های تجدید ناپذیر که مصرف آنها لطمه ای جبران ناپذیر بر نسل های آینده وارد می کنند بیشترین موارد مصرفی انسان می باشند. گرم شدن کره زمین، نازک شدن لایه ی ازون و در بخش هایی سوراخ شدن آن به علت استفاده از انواع آلاینده ها، افزایش روز افزون آلودگی محیط زیست و انقراض گونه های زیستی، تغییرات غیر قابل بازگشت محیط زیست بر اثر دخالت های بشر است که ضرورت توجه به بوم شناسی و مسائل زیست محیطی برای آینده را اجتناب ناپذیر می گرداند.
با پیشرفت شهرها، از تعداد گونهها، اندازه و یکپارچگی اکوسیستمها کاسته شدهاست و در نتیجه توانایی طبیعت در ایجاد و خلق زندگی جدید کم شدهاست. تنها در طی چند سده سرمایهای را که طبیعت در طی میلیونها سال ذخیره کرده به مصرف رساندیم، علاوه بر آنکه قدرت طبیعت در ایجاد سرمایههای جدید را نیز سلب نمودهایم. ساختمانسازی برای مثال (پاک سازی اراضی، کارهای ساختمانی و …) معمولاً منجر به سادهسازی اکوسیستم میشود که در نتیجه از حالتی متنوع به حالتی سادهتر تبدیل میشود. نتیجه چنین سادهسازی از دست رفتن حالت ترمیم پذیری طبیعت است که میتواند مشکلات کوتاه مدت یا تغییرات دراز مدت، نظیر تغییر آب و هوا را ایجاد نماید و اغلب چنین حالتی باعث کاهش انعطاف روابط بین محیط مصنوع و اکوسیستم میشود. توانایی تحلیل رفته اکولوژیکی به معنی آن است که فعالیتهای بشر هم، هر روز محدودتر میشود و از اختیارات آن کاسته میشود، بنابراین باید محیط طبیعی را با احتیاط بیشتری مورد استفاده قرار داد و بخصوص باید به حفظ تنوع زیستی آن توجه بیشتری نمود.
یکی از جنبههای اساسی سیستمهای طبیعی آن است که اکوسیستمها و تمامی بیوسفر نسبتاً پایدار و برگشت پذیرند. توانایی سیستمهای طبیعی در مقابله با تخریبها و بازگشت شان از شوکهای منظمی که به آنها وارد میشود، اصلی مهم در نگهداری و مدیریت سیستمهای زنده است. حفظ یکپارچگی و دست نخوردگی شبکه موجودات، عملکرد و فعالیتهای آنها درون اکوسیستم و شبکه ای که سیستمهای مختلف را به یکدیگر ارتباط میدهند، برای تضمین پایداری و حیات آنها لازم است. ساده شدن اکوسیستمها و از هم گسیختن شبکههای ارتباطی بین آنها، شکنندگی و آسیبپذیری شدید و غیرقابل جبرانی را برای آنها به وجود میآورد. در تغییرات آب و هوا، شکستن لایه ازن، کاهش تنوع زیستی، افول شیلات، بروزمکرر طغیان قرمز در دریاها، افزایش سیلهای ویرانگر و خشکسالی، شواهد فراوانی بر ناپایداری روزافزون بیوسفر دیده میشود.
مفهوم پایداری در دهه ۱۹۷۰ را می توان نتیجه رشد منطقی آگاهی های تازه نسبت به مسائل جهانی محیط زیست و توسعه دانست که به نوبه خود تحت تأثیر عواملی همچون نهضت های زیست محیطی دهه ۶۰ ، انتشار کتاب هایی نظیر “محدودیت های رشد” و اولین کنفرانس سازمان ملل در مورد محیط زیست و توسعه (۱۹۷۲، استهکلم) بود. معنی لغوی واژه پایداری :” آنچه که می تواند در آینده تداوم یابد” می باشد ، دهخدا پایداری را به معنای بادوام و ماندنی آورده است .
تعریفی ساده و فرآیند گرا از این واژه عبارت است از:” توسعه پایدار آن نوع توسعه ای است که سلامت انسان و نظام های اکولوژیکی را در بلند مدت بهبود بخشد “. توسعه پایدار توسعه ای است که نیاز های حال انسان را با توجه به توانایی نسل آینده در دریافت نیازهایش مد نظر دارد.
هدف اصلی توسعه پایدار تأمین نیاز های اساسی، بهبود ارتقا سطح زندگی برای همه، حفظ و اداره بهتر زیست بوم ها و آینده ای امن تر و سعادت مند تر ذکر شده است. لیکن موضوع این است که بشر در محیط و بستر طبیعی خود به چنان مرحله ای بحرانی از تاریخ رسیده است که ادامه حیاط سالم در کره زمین را مستلزم تجدید نظر در فرضیاتی قرار می دهد که مدل های رایج برنامه ریزی و توسعه بر پایه آنها قرار گرفته اند. جنبه معنوی و مادی حیات و توجه به روح جمعی به جای فرد گرایی و بسیاری ویژگی های دیگر را می توان نسخه ایرانی توسعه پایدار دانست.
راه حل ذخیره انرژی برای آیندگان و حفظ محیط زیست؛ بازگشت به طبیعت و آمیخته کردن طبیعت با معماری، توجه به مباحث معماری پایدار همچون بام سبز، استفاده از پنل های خورشیدی، مجهز کردن ساختمان ها به سیستم های هوشمند، استفاده از انرژی های طبیعی و… است، اگرچه که راهکارهای موجود برای طراحی و اجرای معماری پایدار با تفکرات ناشی از “بساز و بفروشی”در تقابل است و کمتر کسی حاضر است در زمان ساخت ساختمان هزینه بیشتری بپردازد تا در سالیان متمادی در هنگام سکونت و بهره برداری در مصرف انرژی صرفه جویی کند و به ذخیره انرژی در کشور کمک نماید، اما در نهایت این امر نیازمند عزم جدی معماران و مهندسین سرزمین مان برای رسیدن به اهداف مورد نظر در بحث توسعه پایدار و حفظ ثروتهای ملی است.
معماران باید در راستای تأمین زندگی مطلوب، با بهره گیری از طبیعت و الگوهایش به دنبال راهکارهایی جهت وارد کردن کمترین خسارت به محیط زیست، اصلاح الگوی مصرف، کاهش مصرف انرژی های تجدیدناپذیر و خطرات گرم شدن کره زمین، کاهش زباله و بازیافت صحیح آن و… در صنعت ساختمان باشند تا اهداف توسعه پایدار شهری را تأمین نمایند. می توان پایداری در معماری را بر پایه الگویی تصور کرد که در آن به جای هدر رفتن بیش از حد و یا نادیده گرفتن منابع در دسترس، از آنها به شکل بهینه بهره مند شد. این سبک در معماری از گرایش هایی است که در پی سازگاری و هماهنگی با محیط زیست طبیعی و توجه به نیازهای نسل آینده به خصوص در جهان صنعتی امروز می باشد. استفاده بهینه از انرژی و به کار گیری مصالح قابل بازیافت در ساخت بنا، توجه به جنبه های اقلیمی، بومی و فرهنگی محل احداث پروژه از مفاهیم اصلی پایداری در طراحی معماری است .اگر ساختمانی منطبق با اصول معماری پایدار باشد نه تنها افرادی که از آن ساختمان استفاده می کنند کمترین آسیب و آلودگی را برای محیط خود ایجاد می کنند بلکه از انرژی هایی که در دل طبیعت وجود دارد نیز بیشترین بهره را می برند.
طراحی پایدار، همکاری متفکرانه معماری با مهندسی مکانیک، برق و سازه است. علاوه بر فاکتورهای متداول طراحی مانند زیبایی ،تناسب ، بافت ، سایه ، نور و امکاناتی که باید مد نظر قرار گیرند، گروه طراحی باید به عوامل طولانی مدت محیطی، اقتصادی و انسانی توجه نموده و اصول اولیه آنرا که به قرار زیر است، مدنظر قرار دهد:
۱- درک محیط : طراحی پایدار با درک از محیط آغاز می شود. اگر ما به امکانات محیطی که در آن هستیم آگاه باشیم می توانیم از صدمه زدن به آنها جلوگیری کنیم. درک محیط باعث مشخص شدن موارد مهمی از جمله جهت قرارگیری نسبت به خورشید و چگونگی قرار گیری ساختمان در سایت و حفظ محیط پیرامون و دسترسی درست سیستم های سواره و پیاده می گردد.
۲. ارتباط با طبیعت : چه ساختمان در داخل محیط شهری باشد و چه در یک محیط طبیعی تر، ارتباط دادنش با طبیعت به محیط طراحی شده روح و جان می بخشد.
٣. درک روندهای موجود در طبیعت : در سیستم موجود در طبیعت، زباله وجود ندارد. لاشه یک موجود غذای یک موجود دیگر می شود. به بیان دیگر احترام بیشتری به نیازهای انواع گونه های طبیعی وجود دارد. روندهایی که باعث احیا می شوند تا ضایع کردن، به بیشتر زنده ماندن ما می انجامند.
ساختمان و شهر پایدار:ساختمان پایدار ساختاری است که برای ایجاد و تداوم روابط سودمند متقابل با تمام عناصر بوم شناسی محلی آن طراحی شده است. بوم شناسی محلی یا محیط یک ساختمان از عناصر خاص فیزیکی و بیولوژیکی و فعل و انفعالات آنها تشکیل شده است.عناصر غیر زنده یا فیزیکی توسط زمین شناسی محلی و آب و هوای محلی تعریف می شود. زمین شناسی محلی با نوع خاک ، زیرلایه ها ، کاربری محلی و الگوهای آب منطقه و اطراف آن تعریف می شود. آب و هوای محلی از الگوی آب و هوا ، الگوهای باد ، الگوهای خورشیدی و الگوهای آلودگی سایت و اطراف آن تشکیل شده است و عناصر زیست شناختی یا زنده همه از گونه های محلی و اکوسیستم های محلی هستند – از جمله انسان و زیست بوم شهری – که با سایت در تعامل هستند.
“شهر پایدار” شهری است که میتواند به ساکنینش یک زندگی معنی دار بدهد بدون اینکه پایگاه اکولوژیکی که بر روی آن اتکا دارد را تخریب کند. این دید باید در بازسازی بافتهای موجود شهری، توسعههای جدید در اطراف شهرها وشهرهای جدید به کار گرفته شود.
مناطق شهری که اصول طراحی پایدار در آنها اعمال شدهاند محیط هایی میباشند که:
در نتیجه
هر انسانی در اجتماع ، شهر و یا کشوری زندگی می کند که فرهنگ و شرایط خاص خود را دارا می باشد ،این فرهنگ و سنن همانطور که در زندگی آنها تأثیر گذارند باید در نوع معماری و محیط مصنوع پیرامونشان نیز تأثیرگذار باشند، زیرا معماری جز لاینفک زندگی انسانها می باشد.از این بحث می توانیم به عنوان منطقه گرایی یاد کنیم ،رویکردی در تعامل و هماهنگی با فرهنگ و بستر فرهنگی با تاکید بر لزوم توجه به ویژگی های فرهنگی، جغرافیایی و اقلیمی یک منطقه خاص. در همین راستا تاریخ معماری معاصر نشان از آن دارد که معماران پست مدرن تلاش کردند تا نگاه را به سمت فرهنگ ، تاریخ ، سنت و در یک کلام آن چیزی که هویت انسان و کالبد پیرامون آن را شکل می دهد، برگردانند.
به عبارتی معماری نباید مانند یک محصول صنعتی بصورت سری و انبوه تولید شود بلکه باید علاوه بر شرایط محیطی و اقلیم ،آداب و رسوم و فرهنگ مردمان منطقه را نیز در نظر بگیرد. در خلق معماری پایدار تاثیر شرایط محیطی را می توان در فرم بنا و مصالح به کار گرفته شده هم مشاهده نمود. در واقع باید بنایی خلق کرد که نسبت به اطراف خود غریبه نباشد. یکی از ایده های کارآمد بهره گیری از این اصول و مبانی، الهام گرفتن از طبیعت و یادگیری قوانین موجود در محیط زیست است تا به وسیله همگون سازی معماری با چشم انداز محیطی، ضمن حفظ زیبایی بصری به اهداف ذکر شده نیز دست یابیم.
تحول صنعتی انسان را از زندگی در طبیعت به زندگی در شهر کشانید. درنتیجه هجوم به شهرها بسیاری از زمین های طبیعی و جنگل ها دستخوش تغییرات شد. ساخت و ساز، حمل و نقل، سرمایش و گرمایش ، مصرف انرژی و در نتیجه آلودگی هوا و الودگی صوتی را افزایش داد. شهرها انرژی های تجدید ناپذیر را بی رویه مصرف کرده و به جای آن زباله و آلودگی ایجاد می کنند. در نتیجه پیشرفت صنعت، نیاز به بهره برداری از منابع طبیعی نیز بیشتر شده و بهره برداری غیر منطقی از منابع طبیعی منجر به نابودی آنها شد. با پیشرفت فناوری، الگوی زندگی دستخوش دگرگونی شد . بادگیرها، سایبان ها و نورگیرها در ساختمان جای خود را به تاسیسات گرمایشی و سرمایشی دادند، در نتیجه برای ادامه زندگی در این چرخه احتیاج انسان به انرژی بیشتر شده ولی اکنون در مرحله ای قرار داریم که منابع انرژی رو به اتمام هستند. با این نگرش و لزوم کاهش مشکلات، ایجاد ساختمان های پایدار با توجه به مشکلات زیست محیطی که وجود دارد برجسته می شود.
تهیه شده در واحد فنی شرکت سرمایه گذاری ساختمان گروه صنایع بهشهر تهران
معماری پایدار یکی از تحولات بسیار مهم در حوزه معماری است که هدف آن طراحی بنا بر مبنای اصول پایداری و صرفه جویی در مصرف انرژی می باشد.
پایداری و توسعه پایدار به منظور کاهش آلودگی های زیست محیطی و بهینه سازی مصرف انرژی مورد توجه طراحان و معماران قرار گرفته است و در واقع واکنشی به بحران های پیش آمده در دنیای صنعتی و مدرن امروز به شمار می آید.
در عصر حاضر ایجاد پایداری و توسعه آن با توجه به مشکلات عصر صنعت امری بسیار ضروری در معماری است و باید توجه ویژه بدان معطوف گردد.
این نوع معماری آسیب های ناشی از طراحی ساختمان بر منابع انرژی و محیط زیست را کاهش می دهد، بنابراین ساختمانی که با طراحی پایدار ساخته می شود کم ترین ناسازگاری را با محیط زیست دارد.
معماری پایدار که طراحی سبز نیز نامیده می شود برخلاف الگوهای رایج ساخت و ساز عمل می کند و بر طبق طراحی اکولوژی و منطبق با طبیعت استوار است. طراحی سبز در واقع مثلثی است که در آن انرژی، اکولوژی و اقلیم سه راس آن را تشکیل می دهند.
در طراحی پایدار بنا با محیط پیرامون خود و شرایط اقلیمی سازگار است و با آن ارتباط برقرار می کند. این طراحی نیازهای کنونی بشر را به نحوی تامین می کند که نسل های آینده نیز بتوانند از منابع انرژی استفاده نمایند.
انعطاف پذیری بالا، مصرف حداقل انرژی و راندمان بالا در استفاده از منابع انرژی جزء نکات ضروری در این معماری هستند. از این رو استفاده از منابع محدود موجود در طبیعت کاهش می یابد و آلاینده های زیست محیطی به منظور جلوگیری از اختلال در چرخه طبیعت مدیریت می شوند.
یک معمار می تواند با کاربرد محتاطانه منابع انرژی میزان استفاده از آن ها را در ساخت بنا کاهش دهد. در معماری سبز، ساختمان با استفاده از مصالح بومی و قابل بازیافت ساخته می شود.
مصالح مورد نیاز در این معماری باید از دوام و مقاومت لازم برخوردار بوده و نه تنها آماده سازی آن ها با کمترین میزان انرژی صورت گیرد، بلکه میزان مواد شیمیایی در آن ها بسیار اندک باشد.
مهم ترین اصل در طراحی پایدار انتخاب مصالح و عملکرد آن هاست. یک ساختمان باید حدود 80 درصد از خودکفایی لازم در جهت تامین انرژی مورد نیاز برخوردار باشد.
توسعه پایدار نیازهای اساسی انسان را تامین می کند و سطح زندگی آن را ارتقاء می بخشد. در حال حاضر به دلیل تغییراتی که انسان ها در محیط زندگی خود پدید آورده اند، بحرانی به وجود آمده که ادامه زندگی سالم را باید متکی به تجدیدنظر در روش ساخت و ساز دانست.
پایداری به معنای تداوم زندگی در آینده است و به پایداری اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی اشاره دارد. این مفهوم بر سه اصل صرفه جویی در کاربرد منابع، طراحی انسانی و طراحی هماهنگ با چرخه حیات استوار است.
در دنیای امروز معماران به دنبال راهکارهای سودمند در جهت فراهم نمودن یک زندگی مطلوب برای انسان هستند. نقاط قوت و ضعف یک بنا تاثیر مستقیم بر محیط زیست دارد، بنابراین معماران وظیفه ای حساس برای تداوم زندگی بشر و حفظ محیط زیست بر عهده دارند.
معماران نظم هارمونیکی که بین عناصر طبیعت وجود دارد را الگوی طراحی خود قرار می دهند و معماری پایدار که معماری اکولوژیکی، معماری زیست محیطی و معماری سبز نام دارد را اجرا می کنند. طراحی سبز با مهندسی سازه، برق و مکانیک در ارتباط است.
در طراحی یک سازه علاوه بر توجه به بافت، نور، زیبایی و تناسب باید عوامل دیگر زیست محیطی، انسانی و اقتصادی نیز مد نظر قرار گرفته شوند. این عوامل شامل هویت منطقه ای و فرهنگی، اقلیم آب و هوایی، مصالح ساختمانی، سازگاری با بستر، تامین نیازهای انسانی، نمای ساختمان و… می باشند.
بخوانید! معرفی اجزای اصلی ساختمان
تلاش تفکر پایداری به منظور سازگار نمودن طرح های معماری با محیط پیرامون است. در واقع این تفکر به استفاده از روش های ساخت و ساز متناسب با محیط زیست می پردازد تا با این کار تاثیرات منفی ناشی از ساخت را به کمترین میزان ممکن برساند.
فناوری های نوینی که در معماری سبز مورد استفاده قرار می گیرند منجر به خلق روش های جدید برای زندگی و ایجاد معماری های نوین شده اند. با استفاده از این فناوری ها می توان کاستی های معماری گذشته را رفع نمود و روش های جدیدی برای ساخت و ساز در پیش گرفت.
روش هایی که با اجرای بهینه مصالح ساختمانی کمتری را به هدر می دهند و پس از استفاده می توان آن ها را بازیافت نمود. تولید مصالح ساختمانی و ساخت نوین عواملی برای دستیابی به توسعه پایدار در صنعت ساختمان محسوب می شوند.
صنعت ساختمان در طولانی مدت نیازمند صرف هزینه های عظیم است، از این رو همگام با رشد سرمایه گذاری باید با مفاهیم و فنون روز دنیا در حوزه ساخت و ساز آشنا شد. تکنولوژی های نوین کیفیت یک بنا را بالا می برند و علاوه بر تامین امنیت آن منجر به بهینه سازی مصرف انرژی می شوند.
هدف اصلی طراحی سبز ایجاد شرایطی برای ساختمان است که بتوان با استفاده از مصالح بازیافت شده، استفاده از مواد طبیعی و معدنی را به حداقل رساند. در نتیجه نوعی تعادل در چرخه طبیعت ایجاد می شود و منابع طبیعی برای نسل های آینده از بین نخواهند رفت.
تغییر و تحول در طراحی و ساخت بنا با توجه به نیاز جامعه صورت می گیرد، بنابراین اگر رابطه فناوری های نوین و اهداف پایداری مورد آموزش قرار گیرند، مشکلات زیست محیطی کاهش می یابند و نوآوری و تکنولوژی های جدید در خدمت پایداری قرار خواهند گرفت.
https://www.sakhtemanchi.com
معماری پایدار یا معماری محیطی، طراحی و ساخت براساس ملاحظات محیطی، و با استفاده از مصالح بومی و محلی میباشد.کاربرد مفاهیم پایداری و توسعه پایدار در معماری مبحثی به نام معماری پایدار را به وجود آورده است. که مهم ترین سرفصل های آن را عناوین “معماری اکو – تک”، “معماری و انرژی” و “معماری سبز” تشکیل میدهد.معماری پایدار که در واقع زیر مجموعه طراحی پایدار است را شاید بتوان یکی از جریان های مهم معاصر به حساب آورد که عکس العملی منطقی در برابر مسایل و مشکلات عصر صنعت به شمار می رود. برای مثال، ۵۰ درصد از ذخایر سوختی در ساختمان ها مصرف می شود که این به نوبه خود منجر به بحران های زیست محیطی شده و خواهد شد. بنابراین، ضرورت ایجاد و توسعه هرچه بیشتر مقوله پایداری در معماری بخوبی قابل مشاهده است.
برای خواندن مطالب مربوط به معماری مدرن لینک روبرو را کلیک کنید: عناصر معماری مدرن
آکادمی علوم کالیفرنیا-رنزو پبانو
معماری پایدار، مانند سایر مقولات معماری، دارای اصول و قواعد خاص خود است و این سه مرحله را در برمی گیرد:
صرفه جویی در منابع، طراحی برای بازگشت به چرخه زندگی و طراحی برای انسان که هرکدام آنها استراتژی های ویژه خود را دارند.
شناخت و مطالعه این تدابیر، معمار را به درک بیشتر از محیطی که باید طراحی آن را انجام دهد، می رساند.
مجتمع چند کاربری پایدار
این اصل از یک سو به بهره برداری مناسب از منابع و انرژی های تجدیدناپذیر مانند سوخت های فسیلی، در جهت کاهش مصرف می پردازد و از سوی دیگر به کنترل و به کارگیری هرچه بهتر منابع طبیعی به عنوان ذخایری تجدید پذیر و ماندگار توجه جدی دارد.
به عنوان مثال، یکی از منابع سرشارو نامیرا، انرژی حاصل از نور خورشید است که امروزه توسط تکنولوژی فتوولتاییک برای فراهم کردن آب و برق مصرفی در ساختمان، از آن استفاده میشود.
برای کنترل منابع، سه نوع استراتژی می تواند مورد توجه قرار گیرد که شامل حفظ انرژی، حفظ آب و حفظ مواد است.| همان گونه که مشاهده می شود، تمرکز بر این سه منبع، به دلیل اهمیت آنها در ساخت و اداره ساختمان است.
برای خواندن مطالب مربوط به معماري مدرن لینک روبرو را کلیک کنید: معماری شهری مدرن ، قوانین معماری مدرن
دومین اصل از معماری پایدار بر این فکر و یا نظریه استوار شده است که ماده از یک شکل قابل استفاده تبدیل به شکل دیگری می شود، بدون اینکه به مفید بودن آن آسیبی رسیده باشد.
از سوی دیگر به واسطه این اصل، یکی از وظایف طراح، جلوگیری از آلودگی محیط است.
این نظریه برای رسیدن به این منظور در سه مرحله، ساختمان را مورد بررسی قرار می دهد. این مراحل به ترتیب عبارتند از :
مرحله پیش از ساخت، مرحله در حال ساخت و مرحله پس از ساخت.
باید توجه داشت که این مراحل به یکدیگر مرتبط بوده و مرز مشخصی بین آنها وجود ندارد. برای مثال، می توان از مواد بازیافتی در مرحله پس از ساخت یک ساختمان به عنوان مصالح اولیه در مرحله ساخت ساختمانی دیگر استفاده کرد.
اصل طراحی برای انسان، آخرین و شاید مهمترین اصل از معماری پایدار است. این اصل ریشه در نیازهایی دارد که برای حفظ و نگهداری عناصر زنجیره ای اکوسیستم لازم است که آنها نیز به نوبه خود بقای انسان را تضمین می کنند.
این اصل دارای سه استراتژی نگهداری از منابع طبیعی، طراحی شهری – طراحی سایت و راحتی انسان است که تمرکزشان بر افزایش همزیستی بین ساختمان و محیط بیرون از آن و بین ساختمان و افراد استفاده کننده از آنهاست.
در واقع می توان گفت که برای رسیدن به معماری پایدار، طراح باید این مراحل و اصول را که تعریف کننده یک چارچوب اصلی برای طراحی پایدار است را در طرح خود لحاظ و بر حسب مورد ترکیب و متعادل کند.
ساختمان های پایدار نیز به ساختمان های عملکردی به عنوان سبز و یا بازدهی بالا طراحی شده اشاره دارد که ارائه عملکرد مطلوب زیست محیطی و اقتصادی؛ افزایش بازده در نتیجه صرفه جویی در انرژی، آب و سایر منابع از این نگرش می باشد .تزیین فضاهای داخلی رضایت بخش، تولیدی، و با کیفیت، استفاده سازگار با محیط زیست مواد تبرتر؛ و آموزش ساکنین ساختمان در مورد بهره وری و حفاظت از عمده ویژگی های دانشگاه سبز می باشد .
نمونه معماری پایدار؛ برج هرست :(Hearst tower)این ساختمان در نیویورک قرار دارد که توسط نورمن فاستر، معمار بسیار معروف، طراحی شده و نمونه ای بارز از یک بنای پایدار است.معمار با انتخاب طرحی منحصر بفرد برای این بنا، موجب کاهش ۲۰ درصدی فولاد مصرفی در ساخت آن شده است. همچنین، ساختمان مجهز به سنسورهای حساس به نور خورشید برای تنظیم روشنایی لازم در فضاهای داخلی است.این ساختمان به دلیل اینکه در بیشتر اوقات سال از هوای خارج از ساختمان به عنوان تهویه مطبوع استفاده می کند، ۲۲ درصد دی اکسید کربن کمتر وارد هوا می کند.
برج هرست
۱.استفاده از انرژی های طبیعی در مصرف روزمره
۲. استفاده از ضایعات و خصوصا استفاده از پساب در تولید آب مورد نیاز برای آبیاری فضای سبز
٣. به کارگیری شیوه های مناسب برای تقلیل انرژی هدر رفته و یا کنترل آن و بهینه سازی مصرف انرژی
۴. استفاده از مصالح قابل بازیافت غیر شیمیایی و مصالحی که با سلامت انسان در تعارض نمی باشد.
۵. طراحی و ساخت و ساز با مصالح نزدیک به طبیعت
۶. جلوگیری از اثرات منفی ساختمان و محصولات آن بر محیط
۷. استفاده از گیاهان طبیعی به عنوان الهام دهنده طراحی زنده در مشاعات
۸. اجتناب از صدمه رساندن به وضعیت اراضی به منظور استحصال سود بیشتر
۹. دستیابی به بیشترین کیفیت زندگی در سایه اتکا به محیط زیست
۱۰. نحوه استفاده از زمین
۱۱. توجه به شخصیت اکولوژی منطقه
۱۲. توجه به خواص اقلیمی منطقه
۱۳. توجه خاص به اثر نور و هوا در طراحی کل مجموعه و چیدمان فضاهای عمومی و اختصاصی
۱۴. توجه به تحرک و زندگی در محیط باز (چنانی ۱۳۹۰ : ۱۰)
۱۵. افزایش آسایش، قابلیت زندگی و بهره وری ۱۶. بهبود دوام، کیفیت و قابلیت نگهداری
۱۷. ثبات وضعیت محیط داخلی
۱۸. پس انداز پول به وسیله کم کردن هزینه زندگی
۱۹. استفاده از گزینه های ساختمان های با عملکرد بالای خورشیدی
۲۰. انتخاب زمینه مصالح ساختمانی سبز جهت ایفای نقش شما برای کمک به حفاظت محیط زیست (مائتین و همکاران
۲۱. مصرف منابع انرژی کمتر
۲۲. استفاده از مصالح تجدید پذیر
۲۳. حفاظت و عرصه انرژی و بازیافت کامل آن بدون ایجاد آلودگی
۲۴. استفاده خردمندانه از زمین
۲۵. به حداقل رساندن بهره برداری از منابع تجدید ناشدنی
۲۶. ارتقاء کیفیت محیط زیست طبیعی
۲۷. از بین بردن یا به حداقل رساندن مصرف مواد سمی
۲۸. ترویج زندگی سالم
۲۹. اقتصادی بودن ساخت و ساز و یا راه اندازی مجدد یک ساختمان
۳۰. بکارگیری انرژیهای طبیعی و دارای چرخه زیستی
۳۱. جلوگیری از آلودگی صوتی
۳۲. هماهنگ سازی ساختمان با محیط و تا حد امکان استفاده از تکنیکهای ساخت و مصالح بومی. بنابراین استفاده معقول و منطقی از منابع طبیعی و مدیریت مناسب بر ساخت و ساز به حفاظت از منابع کمیاب، کاهش مصرف انرژی و ارتقاء کیفی زیست کمک خواهد کرد.
ساختمان باید طوری طراحی شود که استفاده از منابع جدید به حداقل برسد و بتوان در پایان عمر مفید ساختمان از آن به عنوان منبعی برای ایجاد سازه های دیگر بهره برد. گرچه این اصل بیشتر به ساختمان های جدید اشاره دارد ولی باید به خاطر بسپاریم که مرمت و احیاء وضعیت ساختمان های فعلی در راستای کاهش اثرات زیست محیطی به اندازه روش ساخت ساختمانهای جدید حائز اهمیت است. باید بدانیم تعداد منابع برای ایجاد محیط های مصنوع جدید در جهان محدود است و نمی توان برای بازسازی و ساخت هر نسل از ساختمانها مقدار جدیدی از آنها را مورد استفاده قرار داد. استفاده مجدد می تواند در مسیر استفاده از مصالح بازیافت شده یا فضاهای بازیافت شده شکل بگیرد. همچنین تغییر در ساختمان های قدیمی برای کاربردهای جدید یکی دیگر از راه های کاهش استفاده از منابع جدید است که گرچه هزینه ها و مشکلاتی به همراه دارد، با این حال مزایای حاصل از استفاده مجدد از این ساختمان های بزرگ در کنار یکدیگر و درون یک محیط شهری می تواند بر این مشکلات و هزینه ها غلبه کند. نوسازی ساختمان های موجود در شهرهای بزرگ و کوچک همچنین می تواند موجب حفاظت از منابع مورد استفاده جهت بازسازی ساختمان و در نتیجه جلوگیری از تخریب جامعه شود.
مطالب پیشنهادی:
معماری سبز
معماری بیونیک
انواع الگو برداری از سازه های طبیعی در معماری
منابع:
-گلپور, مسعود و سمیه بی طرف، ۱۳۹۹، معماری پایدار و نقش آن در زندگی انسان ها و نحوه استفاده از آن، هفتمین همایش ملی مطالعات و تحقیقات نوین در حوزه علوم جغرافیا، معماری و شهرسازی ایران، تهران-خیابان خاقانی -سالن همایش ستاد توان افزایی سازمان های مردم نهاد شهر تهران، مرکز مطالعات و تحقیقات علوم و فنون بنیادین در جامعه – موسسه آموزش عالی آل طه،
-قریشی, شبنم و نسیم خانلو، ۱۳۹۵، بررسی و تحلیل آثار نورمن رابرت فاستر و دیدگاه نظریه پردازان معاصر درباره ی آثار فاستر، اولین کنفرانس بین المللی کاربرد پژوهش و تحقیق در علوم و مهندسی، تهران، موسسه فراز اندیشان دانش بین الملل،
https://razheh.com
تأثیرات عصر ارتباطات و صنعتی شدن جوامع بر فضاهاي معماري کاملاً مشهود است ، و هر روز فرمها و طرح هاي متفاوتی را در معماري شاهد هستیم ، طرح ها و فرم هایی که شاید با توجه به یک سري شرایط و ضوابط و یا بدون توجه به شرایط خاص و صرفاً به علت فرم هاي جالب توجه یا تقلید صرف ساخته می شوند. اما امروز با توجه با کاستی ها و معضلات که در زمینه حفظ و استفاده بهینه از انرژي با آن مواجه هستیم و همچنین توجه به بهینه سازي فضاهاي معماري و تغییر نیازهاي عملکردي ما از معماري باید به سوي تعریف نوینی از خلق بناها با عنوان "معماری پایدار" باشیم . و براي کاربردي تر کردن آن باید اصول کلی این نوع معماري شناخته شود . از آنجایی که هیچ بنایی را نمی توان بصورت مطلق و صد در صد پایدار دانست ، باید فضاهایی خلق شوند که به صورت نسبی به این اصول نزدیک باشند و یک محیط پاك و سالم بر اساس بهره برداري موثر از منابع طبیعی و اصول اکولوژیکی خلق شوند. و در اکثر نوشته ها و مقاله ها از معماری پایدار صرفا به عنوان معماري سبز یا اقلیمی یاد می کنند اما مشخصه هاي مهم دیگري در خلق معماري پایدار تاثیر گذارند. که در ادامه به آنها پرداخته شده است.
1 - معماري پایدار چیست؟
مفهوم پایداري در معماري این نیست که بناهایی خلق کنیم که صرفاً عمر زیادي را سپري کنند چون یک بنا با عمر چندین صد ساله با نیازهاي زمان حال هماهنگی ندارند. معماري هایی را می توان پایدار نامید که به نیازهاي زمان حال خود پاسخگو باشد. با کمی تأمل و مطالعه در بناهاي سنتی در می یابیم که در خیلی از این بناها ، شرایط فرهنگی ، اقلیمی ، اصالت و مصالح کاملا رعایت شده است. اما با نیازهاي معماري این زمان و نوع زندگی شهر نشینی و محدودیت هاي موجود هماهنگ نمی باشد. و شرایط و شاخصهایی که امروزه نوعی از معماري را به عنوان (( معماري پایدار )) تعریف می کند در زمان هاي آینده ممکن است با مفهوم امروزي کاربردي نباشد. و در مباحث نوین معماری پایدار سعی بر آن است تا از اثرات منفی معماري جدید بر محیط زیست کاسته شود و در عوض با بکار گیري مواد و مصالح همگون با محیط و
طراحی ویژه اقلیمی در مصرف انرژي صرفه جویی به عمل آید. پس با توجه به زندگی و نیازهاي امروز معماري و محدودیت در زمینه منابع انرژي ، یک سري شاخص هاي کلی را می توان به عنوان اصول معماري پایدار معرفی کرد که شامل موارد ذیل می باشد:
1- تاثیر پذیري از شرایط فرهنگی و محیطی و اقلیمی
2 - هماهنگی و سازگاري با طبیعت و محیط زیست ( حداقل آسیب به طبیعت )
3 - صرفه جویی در مصرف انرژي ( صرفه جویی و نگهداري )
4 - پاسخ درست به نیازهاي عملکردي
5 - خوانایی دور از ابهام ( درك مردم )
6 - تاثیر پذیري از معماري بومی اما به صورت امروزي
7 - استفاده درست از مصالح هم از لحاظ بصري و هم زیست محیطی
2 – 1 تاثیر پذیري از شرایط فرهنگی و محیطی و اقلیمی:
هر انسانی در اجتماع و شهر و یا کشوري زندگی می کند که فرهنگ و شرایط خاص خود را دارا می باشد که این فرهنگ و سنت ها همانطور که در زندگی آن ها تاثیر گذار است باید در نوع معماري نیز تاثیر گذار باشد چون معماري نیز جز لاینفک زندگی انسانها می باشد. که در این بحث می توانیم به عنوان منطقه گرایی یاد کنیم که رویکردي است که در تعامل و هماهنگی با فرهنگ و بستر فرهنگی قرار داشته و بر لزوم توجه به ویژگی هاي فرهنگی ، جغرافیایی و اقلیمی یک منطقه خاص تاکید می کند. و در همین راستا تاریخ معماري معاصر نشان از آن دارد که معماران پست مدرن تلاش کردند . تا نگاه معماران را به سمت فرهنگ و تاریخ و سنت و در یک کلام آن چیزي که هویت انسان و محیط کالبد پیرامون آن را شکل می دهد ، برگردانند. به عبارتی معماري نباید مانند یک محصول صنعتی بصورت سري و انبوه تولید شوند بلکه
باید شرایط اطراف و محیط و آداب و رسوم و فرهنگ در آن تاثیر داشته باشد. و در خلق یک معماري پایدار باید شرایط اطراف در آن نقش داشته باشند که این تاثیر می تواند از لحاظ نوع فرم ، اقلیم و مصالح و ..... باشد. در واقع باید بنایی خلق کنیم که نسبت به اطراف خود (( غریبه )) نباشد و طراحان پایدار باید بعد از تطبیق بنا با اقلیم و شرایط اطراف و توجه به بهره گیري از انرژي هاي محیطی ، به فرهنگ و دین و نژاد
مردمی که قرار است براي آنها طراحی کنند توجه نمایند.
2 – 2 هماهنگی و سازگاري با طبیعت و محیط زیست درك محیط :
طراحی پایدار با درك از محیط ا طراف آغاز می شود اگر ما به امکانات محیطی که در آن هستیم آگاه باشیم می توانیم از صدمه زدن به آن ها جلوگیري کنیم در واقع درك محیط باعث مشخص شدن مراحل طراحی از جمله جهت قرار گیري نسبت به خورشید و چگونگی قرار گیري ساختمان در سایت می گردد که در همین راستا تلاش هاي زیادي در معماري ارگانیک و معماري اکوتک صورت گرفت درمعماري ارگانیک به تعبیري ساختمان باید طوري طراحی و اجرا شود که کمترین آسیب و دخل و تصرف را در طبیعت داشته باشد و به عبارت جزئی از طبیعت اطراف خود باشد و مصالح ساختمانی به شکل پایداري هماهنگ با طبیعت و رنگ ها هستند و در کل هماهنگ با محیط هستند. و طراحان پایدار باید با تجزیه و تحلیل طبیعت اطراف به ارائه راهکار درست و مناسبی براي تلفیق اثر مصنوع در طبیعت بنمایند و بطور خلاصه ساختمان پایدار باید کمترین ناسازگاري و مغایرت را با محیط طبیعی پیرامون خود داشته باشد . و طراح باید با درك درست محیط به خلق اثري بپردازد که کمترین زیان را به طبیعت وارد نماید. و در معماري اکوتک به محیط زیست و استفاده از سوخت و انرژي تجزیه شونده و بازیافت و تجدید انرژي که کمترین آسیب را به طبیعت و محیط زیست وارد کند , تاثیر دارند.
2 – 3 صرفه جویی در مصرف انرژي:
بحران انرژي ، آلودگی محیط زیست ، پدیده گرم شدن زمین و جزیره گرمایی شهرهاي بزرگ از مسائل قرن حاضر در سراسر دنیا محسوب می شود که همه ي اینها موجب می شود که انرژي زیاد صرف گرم و خنک کردن فضاها شوند که باید به نوعی با استفاده معقول از منابع طبیعی و مدیریت مناسب ساختمان سازي به حفظ منابع طبیعی محدود کمک کنیم. و مصرف انرژي را کاهش دهیم که یکی از این
راهکارها طراحی ساختمانهاي پایدار یا سبز می باشد که در این بناها باید از اتلاف انرژي جلوگیري شود و با ارائه راه حل هایی باعث استفاده مجدد از انرژي شوند که در معماري اکوتک سعی بر این است که بناهایی ساخته شوند که نه تنها از اتلاف انرژي جلوگیري نمایند بلکه باعث استفاده مجدد و بهینه از انرژي ( بازیافت ) شوند که در واقع یکی از مهم ترین شاخصهاي معماری پایدار جلوگیري از اتلاف انرژي و تجدید
انرژي و استفاده از فضاي سبز در بناها می باشد.و همچنین استفاده از مصالح و فناوریهاي متاسب با اقلیم نقش مهمی در صرفه جویی انرژي دارند.
2 – 4 پاسخ درست به نیاز هاي عملکردي
یکی دیگر از شاخصهاي معماری پایدار توجه به نیازها و روابط عملکردي فضاها می باشد و بدیهی است که زندگی ، کار و تفریح و ... همه و همه فعالیتهایی هستند که در فضاهایی طراحی شده توسط معماران صورت می پذیرد و نقاط ضعف و قوت یک بنا بر زیست بوم جهان تاثیر می گذارد چون روابط عملکردي مناسب و درست بین فضاها و نسبت سطوح پر و خالی در فضا ها و طراحی فضاهاي متناسب با کارکرد به خودي خود باعث اتلاف انرژي کمتر و هم چنین استفاده بهینه از فضاها می شوند. در واقع باید با توجه به فرهنگ و نوع زندگی به تقسیم عملکردها در داخل فضاهاي معماري پرداخت بطور مثال احترام به مهمان ، پذیرایی و فضاي خاص او در خانه هاي ایرانی قابل تعمق و بررسی است .
2 - 5 خوانایی و دور از ابهام :
در مباحث عنوان شده بیشتر از درك محیط اطراف و درك محیط زیست در معماری پایدار یاد کردیم اما از عنوان (( خوانایی و دور از ابهام )) می توان از (( درك مردم )) یاد کرد یعنی اینکه بنایی که خلق می شود باید براي مردم آن منطقه به شکل یک بناي عجیب و غریب به چشم نیاید و نوع طراحی آن بگونه اي باشد که با فرهنگ مردم بیگانه نباشد و اصول زیبایی شناسی در آن رعایت شده باشد . و در طراحی نرم بنا و مصالح مورد استفاده و رنگ مصالح بگونه اي عمل شود که مردم از دیدن بنا احساس بیگانگی نکنند و از فرم ها و ترکیبات عجیب و غریب که هیچ گونه پیشینه اي در معماري منطقه ندارد ، استفاده نشود.
2 – 6 الگو برداري از معماري بومی اما به صورت امروزي
با توجه به رشد تکنولوژي و شهر نشینان دیگر مانند گذشته و به روش هاي سنتی نمی توانیم بناهاي معماري خلق کنیم چون هم نیازما از فضاي معماري عوض شده اند و هم روش هاي ساخت سنتی پاسخگو نیستند اما می توان با توجه به فناوریهاي نوین معماري بومی را به زبان امروزي ترجمه و تبدیل کرد.
2 – 7 استفاده درست از مصالح هم از لحاظ بصري و هم از لحاظ زیست محیطی :
نقش استفاده از مصالح را در ایجاد معماری پایدار نمی توان نادیده گرفت چون ساختمان هم از فرم و ساختاري تشکیل می شود که این فرم و پوسته بوسیله مصالح بوجود می آیند و مصالحی که استفاده می شود باید از لحاظ بصري و روانی که شامل رنگ و بافت و نوع مصالح می شود در افراد تاثیر گذار باشد . بطور مثال از آنجایی که دیگر از چوب به طور مستقیم نمی توان در اقلیم شمال استفاده کرد اما می توان از مصالح
جدید که با طرح و رنگ چوب ساخته می شود به عنوان تزئینات و پوشاننده ها استفاده کرد و به عقیده معماران اکوتک پوسته ساختمان باید مانند پوست بدن در مقابل تغییرات محیطی از خط واکنش نشان دهد هم چنین و باید از مصالحی استفاده کرد که کمترین آسیب را به طبیعت وارد کند و حتی در نوع رنگی که در آن بکار برده می شود از موادي باشد که براي محیط زیست ضرر نداشته باشد.
3 - نتیجه گیري
معماری پایدار ترکیبی چند ارزشی در بردارد : زیبایی شناسی ، محیط , اجتماع , هماهنگی با محیط , مصالح مناسب و ....... که تمام اصول معماري پایدار باید در یک پروسه کامل که منجر به ساخته شدن محیط زیست سالم هم از لحاظ بصري و روانی و هم از لحاظ پاکی می شود، تجسم یابد. و نوع معماري پایدار در هر منطقه یا کشوري با بقیه جاها متفاوت می باشد.
سیامک مهدیکار
کارشناس ارشد معماري – هنرآموز هنرستان شهید انصاری – آموزش و پرورش استان قزوین
مراجع :
شایان – حمیدرضا – مفاهیم طراحی در زمینه بیگانه ، مجله هنرهاي زیبا ، شماره 38 – دانشگاه تهران پردیس هنرهاي زیبا
قبادیان ،وحید ، مبانی و مفاهیم در معماري معاصر غرب – دفتر پژوهشهاي فرهنگی ، 1382
بروکس بروس – فرانک لویدرایت- ترجه رضوي ، زهرا – گنج هنر – 1386
https://www.arel.ir
ساختمانها چه در مرحله ساخت و چه در مرحله بهرهبرداری، منابع متعددی مانند انرژی، آب، مصالح و … را استفاده میکنند. طبعا این موارد ضایعاتی هم به همراه دارند مانند ضایعات ساخت، ضایعات بهرهبرداری و… که بعضا حتی به صورت گاز سمی در محیط منتشر میشوند.
همین مسائل صاحبان پروژه و مالکین ساختمانها را دچار مشکلات عدیدهای میکند. چرا که این ضایعات در اصل باید خود تبدیل به صورتهای بهتری میشدند که نشدند به همین دلیل دفع و از بین بردن آنها در مواردی بسیار سخت است.
بنابر مطالعات سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در آمریکا میانگین اتلاف هر منبع و تولید ضایعات تا پایان عمر مفید هر ساختمان به شرح زیر است:
• ۴۰ درصد کل انرژی
• ۶۸ درصد کل الکتریسیته
• ۱۲ درصد کل آب
• ۳۸ درصد کل نشر دیاکسیدکربن
• ۶۰ درصد کل ضایعات حاصل ساخت و تخریب
این آمار نشاندهنده این موضوع است که باید برای مصرف انرژی و تولید و نشر آلاینده و ضایعات راهکاری اندیشید.
ساختمان سبز یا ساختمان پایدار اشاره ویژهای به بنا در هر دو مفهوم سازه و کاربری ساختمان دارد. جنبههایی مانند تاثیرات بنا بر طبیعت و محیط زیست، میزان بهرهبرداری بهینه از منابع موجود و… در تمامی طول عمر بنا شامل: طراحی، ساخت، عملیاتهای تعمیر و نگهداری، بازسازی و تخریب از ویژگیهای ساختمان پایدار است. برای رسیدن به این هدف باید ارتباط بیشتری بین کارفرما، پیمانکار، مشاور و ساکنین باشد.
اگر بخواهیم تعریف جامعی از ساختمان پایدار بیان کنیم میتوان گفت ساختمان پایدار یا سبز ساختمانی است که در طول عمر مفید خود حداقل تاثیر منفی بر محیط پیرامونی خود را دارد.
در طراحی پایدار نکته ای که بیشتر اهمیت دارد این است که طراح باید ساختمان را با توجه به انرژی، محیط اطراف و ویژگیهای بومی منطقه طراحی کند تا دارای شاخصهای ساختمان پایدار باشد.
اینکه خانههایمان را چگونه طراحی و مصالح آن را انتخاب کنیم از مهمترین مسائلی است که آینده ساخت ساختمانهایمان را تحت تاثیر قرار میدهد. معماری سبز در چند سال اخیر موفقیتهای قابل ملاحظهای داشته است. این موفقیتها شامل اشاعه تکنیکهای ساختاری جدید و فروش مصالح متناسب با تفکر معماری سبز است. به طور کلی معماری سبز بر مبنای چهار اصل استوار است:
1. انرژی، آب و باد و سایر منابع طبیعی را حفظ کنیم
2. سلامت محیط زیستمان را تامین کنیم
3. اقتصاد را در کشور رشد دهیم
4. کیفیت بالایی از زندگی را برای شهروندان ارائه دهیم.
این اصول زیر مجموعهای از سه عامل ساختاری موثر در معماری پایدار است. این سه عامل شامل موارد زیر است.
1. جغرافیا
2. فرهنگ
3. معماریبومی
به طور کلی فرآیند سبز این گونه مطرح میشود که تمامی موضوعات به یکدیگر وابسته بوده و در هر تصمیمگیری باید تمامی جنبههای آن مورد بررسی قرار گیرد.
برخی بناها دارای ویژگیها و خصوصیاتی هستند که آنها را در زمره بناهای پایدار قرار میدهد، اما اگر بخواهیم شاخصهای عمومی برای بررسی یک سازه سبز بیان کنیم میتوانیم از معیارهای رزانا هارت (Rosanna Hurt) استفاده کنیم:
1. ابعاد را بهینه انتخاب کنیم
2. گرمایش ساختمان را با خورشید تامین کنیم
3. راحتی و آسایش خود را با توجه به محیط پیرامون حفظ کنیم
4. از انرژیهای قابل بازیافت استفاده کنیم
5. منابع آب را ذخیره و با نرخ معین در سیستم تزریق کنیم
6. از مصالح بومی استفاده کنیم
7. از مصالح طبیعی استفاده کنیم که برداشت آنها آسیبی به طبیعت نزند
8. جنگلها و پوشش گیاهی را حفظ کنیم
9. از مصالح قابل بازیافت استفاده کنیم
10. مسئله دوام را در انتخاب مصالح و تکنولوژی ساخت در نظر بگیریم.
رابرت ویل معمار انگلیسی می گوید: «معماری سبز یعنی طراحی برای آینده با رویکرد حفظ انرژی».
وی بر فراگیری از معماری بومی تاکید زیادی داشت، معماری که در تجربه نسلهای متمادی ساکن یک منطقه و اقلیم ویژه آن نهفته است.
معماران انگلیسی سادهترین و صریحترین چارچوبها را برای معماری سبز مطرح کرده اند. آنها این اصول را با استفاده از مثالهای مختلف از طراحی ساختمان در اروپا، انگلستان و آمریکا نشاندادهاند.
هر ساختمان باید به گونهای طراحی و ساخته شود که نیاز آن به سوخت فسیلی به حداقل ممکن برسد. ضرورت پذیرفتن این اصل در عصرهای گذشته با توجه به نحوه ساخت و سازها، غیر قابل انکار است و شاید تنها به سبب تنوع بسیار زیاد مصالح و فناوری جدید در دوران معاصر چنین اصلی در ساختمانها به دست فراموشی سپرده شده است.
این بار با استفاده از مصالح گوناگون و یا با ترکیب مختلفی از آنها، ساختمانها و محیط را با توجه به نیازهای کاربران تغییر میدهند.
اشاره به نظریه مجتمع زیستی نیز خالی از لطف نیست، که از فراهم آوردن سرپناهی برای در امان ماندن در برابر سرما یا ایجاد فضایی خنک برای سکونت افراد سرچشمه میگیرد. به این دلیل و همچنین وجود عوامل دیگر، مردم ساختمانهای خود را به خاطر مزایای متقابل فراوان در کنار یکدیگر می ساختند.
ساختمانهایی که در تعامل با اقلیم محلی بودند و در تلاش برای کاهش وابستگی به سوخت فسیلی ساخته میشدند. این ساختمانها نسبت به آپارتمانهای عادی امروزی، نتیجه تجربیات بیشتر و کار و تلاش انفرادی بودهاند.
ساختمانها باید به گونهای طراحی شوند که قادر به استفاده از اقلیم و منابع انرژی محلی باشند. شکل و نحوه استقرار ساختمان و محل قرارگیری فضاهای داخلی آن میتواند به گونهای باشد که موجب ارتقا سطح آسایش درون ساختمان گردد و در عین حال از طریق عایقبندی صحیح سازه، موجب کاهش مصرف سوخت فسیلی شود.
این دو فرآیند مذکور دارای همپوشانی و نقاط مشترک فراوانی هستند. پیش از گسترش همه جانبه مصرف سوخت فسیلی، چوب منبع اصلی انرژی به حساب میآمد که هنوز هم حدود ۱۵ درصد از انرژی امروز را تامین میکند.
هنگامی که چوب کمیاب شد برای بسیاری از مردم امری طبیعی بود که در راستای کاهش نیاز به چوب، برای تولید گرما، از گرمای خورشید کمک بگیرند. سنت طراحی با توجه به اقلیم برای ایجاد آسایش درون ساختمان، به قوانین گرمایش و ترمودینامیک محدود نمیشد بلکه در بسیاری از اقلیمها معماران ملزم به طراحی فضای خنک برای پدید آوردن شرایط مطلوب در داخل ساختمان بودند. راه حل معمول در عصر حاضر، یعنی استفاده از سیستمهای تهویه مطبوع هوا، تنها فرآیندی ناکارآمد در تقابل با اقلیم به شمار میرود و در عین حال همراه با مصرف زیاد انرژی است، که حتی به هنگام ارزانی و فراوانی انرژی به دلیل آلودگی حاصل از آن امری اشتباه به شمار میآید.
https://mapsa.ir
تفاوت طراحی داخلی و دکوراسیون داخلی؛ دکوراسیون داخلی اغلب با طراحی داخلی اشتباه گرفته می شود و این دو عبارت به جای هم بکار گرفته می شوند. شباهات بسیاری بین این دو شغل وجود دارد. در واقع تفاوت اینها بسیار کم است و تنها چند مورد از این اختلافات وجود دارند که برخی از اینها بسیار ظریف، برخی دیگر اختلافات قابل توجهی هستند. از این رو در این مقاله به تفاوت دکوراسیون داخلی و طراحی داخلی پرداخته ایم تا اختلافات این دو توجیه شوند.
.jpg)
طراحی داخلی ساختمان چیست
دکوراسیون داخلی شغلی است که نیاز چندانی به دانش و فعالیت های عملی ندارد و در درجه اول به زیبا شناسی توجه دارد. دکوراتورها معمولا خود را درگیر بازسازی و یا برنامه ریزی ساختاری نمی کنند. زمانی که فعالیت های ساختمانی به اتمام برسند، کار آنها شروع می شود و بیشتر بر سطوحی که در دید هستند تمرکز می کنند.
با این حال دوره هایی برای طراحی و دکوراسیون داخلی وجود دارد که بیشتر مربوط به بررسی سبک ساختمان ها، سبک مبلمان و مبلمان اداری، طرح اتاق و غیره هستند. دکوراتورها متخصصین تغییر شکل اتاق هستند. آنها به مشتری کمک می کنند تا سبک و تم مورد نظر خود را انتخاب کنند. آنها در انتخاب مبلمان و تزئینات جزئی نیز به مشتری کمک می کنند. کار آنها به روز رسانی و یا اصلاح اتاق هایی است که نیاز به تازه شدن دارند.
دکوراتورها اغلب به تنهایی کار می کنند و رابطه نزدیکی با معماران و پیمانکاران ساختمانی ندارند، زیرا کار آنها زمانی شروع می شود که فعالیت معماران و پیمانکاران به اتمام رسیده است. از این رو تعاملی بین آنها وجود ندارد. آنها بیشتر با سازندگان مبلمان، خیاطان، پرده دوز ها، مجسمه سازان و متخصصان صنعت دیگر در ارتباط هستند.
.jpg)
طراح دکوراسیون داخلی، طراحی داخلی منزل
طراحی داخلی شغلی است که به دانش و فعالیت های عملی نیاز دارد. دانشگاه های بسیاری وجود دارند که دوره های طراحی داخلی ساختمان برگزار می کنند. طراحان داخلی معمولا در مورد رنگ و پارچه، طراحی به کمک کامپیوتر (CAD)، نقاشی، برنامه ریزی فضا، طراحی مبلمان، معماری و غیره دروسی را می گذرانند. بیشتر فارغ التحصیلان این رشته قبل از اینکه شرکت خود را تاسیس کنند باید چند سالی به کارآموزی در سایر شرکت ها بپردازند.
آنچه آنها انجام می دهند بیشتر به فضا اتاق ربط دارد، فعالیت های آنها بیشتر به طراحی و نوسازی فضای داخلی کمک می کند. آنها نه تنها ظاهر اتاق را عوض می کنند، بلکه تغییراتی در کارایی اتاق نیز ایجاد می نمایند. فعالیت های آنان شامل نقاشی کف ساختمان تا چیدمان لوازم تزئینی در داخل اتاق می باشد.
طراحان داخلی اغلب رابطه نزدیکی با معماران و پیمانکاران ساختمانی دارند و در تلاش هستند تا رضایت مشتری را به نحو احسن بدست آوردند و برای انها فرقی ندارد که مشتری آن مکان را اجازه کرده یا صاحب آن است یا آن مکان دفتر است یا خانه و یا حتی هتل. او سعی می کند کار خود را انجام دهد.
با توجه به توضیحات فوق، زمانی که به تغییرات ساختاری در خانه یا محل کار خود نیاز دارید (مانند برداشتن و جابجایی یک دیوار، نصب پارتیشن اداری یا افزودن درب یا پنجره) بهتر است به سراغ طراحان داخلی بروید زیرا آنها قادرند این کار ها را با کیفیت بهتری انجام دهند. آنها می توانند در طراحی و اجرا تغییرات ساختمانی کمک شایانی به شما بکنند. اگر نیازی به تغییرات کلی و ساختاری ندارید و تنها قصد تغییر در سبک چیدمان خانه را دارید، یا میخواهید رنگ یا کاغذ دیواری اتاق ها را تعویض کنید، بهتر است از یک دکوراتور داخلی کمک بگیرید. آنها می تواند در انتخاب لوازم خانه و سازگاری آنها با هم به شما کمک کنند، همچنین قادر هستند اتاق را به شکل مطلوبی در بیاورند بدون اینکه هیچ خرابی ظاهری در اتاق ایجاد کنند.
https://www.fazagooya.com
معماری داخلی به علم طراحی فضای داخلی یک ساختمان گفته می شود که بر اساس استانداردهای موجود انجام می شود. امروزه معماری داخلی تلفیقی از هنر، روانشناسی، توسعه اقتصادی، جامعه شناسی و محیط زیست می باشد. در بازسازی ساختمان باید به معماری و طراحی داخلی توجه ویژه ای داشت.
يکی از نیازهای اساسی بشر در طول زندگی، مکانی برای اسکان می باشد و این را می توان از بناهایی که به جا مانده است دید که چقدر به این موضوع و استحکام و طراحی آن اهمیت می داده اند. یکی از ویژگی های جالب این بناها معماری داخلی منحصر به فرد آن می باشد که با هوشمندی بسیاری تمامی نیازها و جنبه های زندگی یک انسان را همراه با در نظر گرفتن ویژگی های محیطی و فیزیکی را اعمال کرده اند و بنایی مستحکم و زیبا را ساخته اند. اما معماری داخلی دقیقا به چه چیزی اشاره دارد و آیا معماری داخلی همان طراحی و دکوراسیون داخلی است؟ در ادامه بیشتر به این موضوع می پردازیم.
در ساخت یک سازه و بنا عوامل متعددی دخیل هستند تا خروجی مطلوبی را ارائه دهد. بنای کلی یک ساختمان در ابتدا به صورت طرحی معرفی می شود و قسمت های مختلف آن مشخص می شود سپس بر اساس طرحی که داده شده، ساختمان ساخته می شود و مورد استفاده قرار می گیرد. این مراحل کلی و به زبان بسیار ساده از فرآیند طراحی و ساخت یک بنا بود که عنوان شد و هر قسمت از آن خود توسط افرادی حرفه ای و با تخصص بررسی و اعمال می شود. یکی از مراحل مهم در ساختن یک بنا، طراحی ساختمان داخلی آن می باشد. یک فرد که در مقام معمار داخلی فعالیت می کند به طراحی فضایی می پردازد که توسط مرزبندی های ساختمان مشخص شده است. برای مثال در نقشه ساختمانی یک خانه قسمت های مربوط به اتاق ها، آشپزخانه، سالن پذیرایی و … جایگاه آنها مشخص شده است، اما نوع طراحی این قسمت ها و به کارگیری عناصر فیزیکی، منابع موجود و … با در نظر گرفتن جنبه های زندگی افراد، توسط هنر معماری داخلی تعیین می شود.
در واقع می توان گفت معماری و ساختمان داخلی تلفیقی از علوم و هنرهای مختلفی می باشد. غیر از دانش در زمینه معماری علومی مانند روانشناسی، جامعه شناسی، محیط زیست، فلسفه در کنار هنر زیبایی شناختی و … در معماری داخلی دخیل می باشد.
به طور کلی می توان گفت بین معماری داخلی بنا و مواد و عناصری که در ساخت بنا استفاده می شود ارتباط نزدیکی وجود دارد، از طرفی نوع این مصالح و معماری داخلی خود نیز بر رفتار و سبک زندگی افراد تاثیرگذار خواهد بود.
به طور کلی می توان گفت هدف معماری داخلی ایجاد فضایی است که علاوه بر زیبایی و آرامش، کارایی لازم را نیز داشته باشد. می توان گفت یک معمار داخلی نه تنها می تواند شکل بنا را بسازد بلکه می تواند شکل و سبک زندگی افرادی که قرار است از بنا استفاده کنند را نیز می تواند بسازد و تغییر دهد. از این رو باید به این نکته توجه داشته باشد که محیطی که در آن این سازه ساخته می شود پتانسیل این را دارد که زندگی فرد را مطلوب سازد. برای مثال یکی از ساده ترین و در عین حال مهمترین عاملی که می توان در طراحی ساختمان در نظر گرفت و بسیار بر سلامت جسمی و روانی افراد اثر دارد، بحث نور و نورپردازی است، فرد معمار با در نظر گرفتن شرایط محیط و جنبه علمی ساخت و ساز می تواند جایگاه مناسبی را برای ایجاد پنجره و اندازه و شکل آن تعیین نماید. از طرفی ساختمان داخلی باید به گونه ای باشد که اگر نیاز به بازسازی ساختمان یا تغییر در آینده باشد بتوان به راحتی بدون تغییر در ساختار ساختمان اعمال کرد.
یکی از ویژگی هایی که در ساخت یا بازسازی ساختمان همانطور که گفته شد مهم است، در نظر گرفتن زمان و فضایی است که ساختمان در آنجا ساخته شده است. این به این معنا می باشد که شکل کنونی ساختمان که توسط اولین معمار بنا شده است متناسب با زمان و شرایط آن دوران بوده است و هنر یک معمار داخلی از اینجا نمایان می شود که قابلیت تغییر در ساختار داخلی خانه را برای زمان های دیگر نیز فراهم سازد. حتما شما نیز خانه هایی را دیده اید که نمای بیرونی ساختمان قدیمی می باشد، اما داخل آن به صورت امروزی تغییر یافته است. این یعنی فضای داخلی ساختمان قابلیت تغییر را داشته است و متناسب با محیط و زمان بهینه شده است.
در زمینه تغییرات ظاهری و یا بهینه سازی ساختار منزل و یا هر ساختمان دیگری، مفاهیمی مانند طراحی داخلی، دکوراسیون داخلی و معماری داخلی استفاده می شود. همه این مفاهیم در راستای بهینه سازی فضای زندگی برای بالابردن کیفیت و سبک زندگی می باشد. اما این مفاهیم چه فرقی با هم دارند؟ تا به اینجا در مورد معماری داخلی صحبت شد، اما با تعریف طراحی داخلی و دکوراسیون داخلی به تفاوت آنها پی خواهیم برد که در ادامه بیان می شود.
طراحی داخلی به هنر طراحی زیبا و کاربردی فضا گفته می شود. فضای داخلی تاثیری مستقیم بر کیفیت زندگی افراد دارد. طراح با استفاده از علم طراحی داخلی سعی دارد تا عملکرد کاربردی فضا را بهبود بخشد. برای داشتن طرحی مطلوب طراح داخلی با بررسی ویژگی های رفتاری کاربران به انجام امور می پردازد. در طراحی داخلی جنبه زیبا شناسی بصری و کارکردی بودن فضا مدنظر قرار می گیرد.
دکوراسیون داخلی به معنای آراستن فضا با عناصر مختلف می باشد. دکوراسیون داخلی بیشتر مربوط به علم آراستن ظاهری فضا مرتبط می باشد. طراح داخلی با توجه به پوشش های اصلی فضا مانند کف، سقف، دیوار و دربها و لوازم دکوراسیون اعم از مبلمان، پرده، فرش، تابلو، کاغذ دیواری، پارکت، لمینت، کابینت و … سعی در ایجاد شرایط مناسب در فضا دارد.
منظور از طراحی داخلی چیست؟
یکی دیگر از جنبه های مهم در بازسازی ساختمان یا ساختن یک بنا طراحی داخلی آن می باشد. منظور از طراحی داخلی، ساختن و طراحی بخش داخلی خانه از نظر جنبه هنری، بصری و کارکردی آن بر اساس ساختار علمی ساخت و ساز معمار داخلی می باشد. فرد طراح سعی دارد با استفاده از علم طراحی و خلاقیت خود به بهبود عملکرد کاربردی فضا بر اساس ویژگی های رفتاری و سلیقه ای کاربران بپردازد. به عبارتی طراحی داخلی مقوله ای میان معماری و دکوراسیون داخلی است.
منظور از طراحی دکوراسیون داخلی چیست؟
دکوراسیون داخلی منزل و ساختمان امروزه یکی از پرطرفدارترین جنبه های بهینه سازی فضای خانه می باشد. زیرا به زبان ساده می توان گفت به ساختمان و طراحی داخلی خانه دست زده نمی شود و با استفاده از عناصر و المان هایی که در محیط خانه یا اداره و … وجود دارد مانند لوازم منزل، تابلو، تغییر رنگ و … محیط و فضای خانه تغییر داده می شود. یک فرد دکوراتیو باید میزان روشنایی محیط، ابعاد و اندازه های لازم و متناسب با محیط برای مبلمان، تعیین استاندارد مصالح برای جلوگیری از بروز آتش و … را در نظر داشته باشد و بر اساس این قوانین همراه با خلاقیت خود محیطی زیبا را خلق نماید.
https://negaharchitects.com
WWW.TAP_CE.com